Operacja „Epic Fury” jest największym amerykańsko-izraelskim uderzeniem militarnym od lat – ponad 200 izraelskich odrzutowców, setki sztuk amunicji lotniczej, ponad 100 celów powiązanych z IRGC, w tym obiekty w samym sercu Teheranu. Skala jest imponująca. Skutki uboczne są równie imponujące – i mniej chętnie opisywane w oficjalnych komunikatach.
Każdy wystrzelony pocisk Tomahawk, każdy zużyty interceptor systemu THAAD i Patriot to zasób, którego odbudowa zajmuje miesiące lub lata. Stany Zjednoczone prowadziły przez ostatnie cztery lata intensywne uzupełnianie ukraińskich zapasów broni, a teraz prowadzą własne operacje na Bliskim Wschodzie. Arytmetyka jest prosta i nieprzyjemna.
Kelly Grieco z think tanku Stimson Center powiedziała Wall Street Journal bez ogródek: „Jednym z wyzwań jest to, że można je wyczerpać naprawdę szybko. Używamy ich szybciej, niż jesteśmy w stanie je odtworzyć”.
CYNICZNYM OKIEM: Branża zbrojeniowa przez lata lobbowała za wyższymi budżetami, argumentując, że zapasy USA są za małe. Teraz zapasy rzeczywiście maleją w widocznym tempie. To jest sytuacja, w której „mieliśmy rację” i „proszę o więcej pieniędzy” zbiegają się w jednym komunikacie.
Wiele frontów, jeden magazyn
Becca Wasser z Center for a New American Security nakreśliła geografię problemu precyzyjnie. Administracja Trumpa wystrzeliwuje pociski TLAM – Tomahawk Land Attack Missile – w „nadzwyczajnym tempie” na kilku frontach jednocześnie: operacje przeciwko Iranowi i Huti na Bliskim Wschodzie oraz Nigeria w Boże Narodzenie. To nie jest jeden konflikt drenujący magazyny – to seria równoległych operacji korzystających z tych samych zasobów.
Dokładna głębokość magazynowa amerykańskich pocisków przechwytujących obrony powietrznej jest tajna – Pentagon nie publikuje tych danych. Ale konsekwencje ich zużywania szybciej niż odbudowy są widoczne strategicznie: jeśli konflikt z Iranem rozszerzy się lub przedłuży, Departament Obrony może być zmuszony do pozyskania dodatkowych zapasów z innych regionów. To bezpośrednio wpłynęłoby na zdolności odstraszania wobec Chin i Korei Północnej, które obserwują intensywność zużycia zasobów na Bliskim Wschodzie z oczywistym zainteresowaniem.
Były rzecznik IDF Jonathan Conricus podsumował logikę konfliktu rakietowego w sposób pozbawiony retoryki: „Ostatecznie wszystko sprowadza się do liczb. Ile będziemy mieć pocisków przechwytujących w stosunku do liczby wyrzutni, które oni będą w stanie wystawić”. Dodał, że jest „jak dotąd pod wrażeniem niewielkiej liczby pocisków, które Irańczycy byli w stanie wystrzelić” – co jest jednocześnie komplementem dla izraelskich uderzeń i ostrzeżeniem, że Iran wciąż ma zasoby nieznane z zewnątrz.
Wall Street i „akcje wojenne”
Rynki finansowe przetworzyły ten problem w charakterystyczny dla siebie sposób. Akcje spółek zbrojeniowych znajdowały się od połowy stycznia w trendzie bocznym po wcześniejszych wzrostach napędzanych karaibską „dyplomacją kanonierek” i operacją pojmania Maduro w Wenezueli. Operacja „Epic Fury” daje im kolejny impuls wzrostowy w poniedziałkowym otwarciu.
Koszyk tematyczny Goldman Sachs powiązany z amerykańskimi akcjami obronnymi – GS US Defense – jest jednym z aktywów, na które analitycy patrzą przed sesją. Logika jest prosta: zużycie pocisków w nadzwyczajnym tempie tworzy przyspieszone zamówienia. Przyspieszone zamówienia tworzą przychody. Przychody tworzą wyceny. Cykl jest samonapędzający się – im więcej się strzela, tym więcej trzeba wyprodukować, tym wyżej wyceniane są spółki z portfelem zamówień.
CYNICZNYM OKIEM: Inwestorzy w akcje zbrojeniowe są jedyną grupą, dla której „konflikt może się przedłużyć” brzmi jak pozytywna prognoza. Nie jest to cynizm z ich strony – to po prostu struktura bodźców sektora, w którym klient (rząd) płaci więcej w czasie kryzysu niż w czasie pokoju.
Istnieje jednak wymiar tej arytmetyki, który wykracza poza weekend i poniedziałkowe otwarcie giełdy. USA zainwestowały dekady i biliony dolarów w budowę przewagi militarnej opartej na precyzyjnych zasobach – Tomahawkach, THAAD, SM-3, Patriot. Ta przewaga jest zasobem nieodnawialnym w krótkim terminie. Zakłady produkcyjne mają ograniczone moce, linie produkcyjne wymagają kwalifikowanej siły roboczej, komponenty mają własne łańcuchy dostaw.
Wall Street Journal wskazuje na konkretny problem: systemy rakietowe THAAD, Patriot i SM-3 są zużywane szybciej niż można je zastąpić. Pociski manewrujące Tomahawk, kluczowe dla każdego kolejnego konfliktu, są wystrzeliwane w „nadzwyczajnym tempie”. Jeśli eskalacja na Bliskim Wschodzie utrzyma się przez kolejne tygodnie lub miesiące, pytanie o dostępność zasobów dla potencjalnego kryzysu tajwańskiego lub koreańskiego staje się pytaniem nie hipotetycznym, lecz bardzo konkretnym.
Conricus ma rację – ostatecznie wszystko sprowadza się do liczb. Pytanie, która strona jako pierwsza „wystrzela się” ze swoich zasobów, jest pytaniem o wynik nie tylko tej konkretnej operacji, lecz o stan amerykańskiej gotowości militarnej na następne lata. Spółki zbrojeniowe rosną. Zapasy Tomahawków maleją. Obie rzeczy są prawdą jednocześnie – i tylko jedna z nich jest dobra wiadomością.
