Historia śmierci Alexa Prettiego, pielęgniarza oddziału intensywnej terapii z Minneapolis, podzieliła Amerykę na dwa obozy. Dla liberalnych mediów Pretti jest „niewinną ofiarą bezdusznych agentów federalnych.” Dla prawicy – przykładem, jak daleko posunęli się aktywiści, którzy pod pozorem „obserwowania” próbują blokować działania organów ścigania.
Nagłówki The New York Times i CNN krzyczą, że Pretti „miał w ręku telefon, nie broń”, a agenci Border Patrol „bezpodstawnie otworzyli ogień.” Szybko pojawiła się narracja o „pokojowo nastawionym obywatelu” i „kolejnej ofierze amerykańskiej brutalności państwa.” Ale – jak zawsze – diabeł tkwi w szczegółach.
CYNICZNYM OKIEM: W USA wszystko można zrozumieć przez pryzmat konstytucji – nawet próbę wtrącenia się w operację służb z pistoletem w kaburze.
ICE Watch – nowa partyzantka miejska
Z relacji sąsiadki, Jeanne Massey, wynika, że Pretti nie był przypadkowym przechodniem, lecz członkiem lokalnej sieci „ICE Watch”, czyli nieformalnej grupy mieszkańców monitorujących działania federalnych służb imigracyjnych. Jej członkowie śledzą patrole ICE, ostrzegają imigrantów, filmują zatrzymania i próbują zakłócać aresztowania.
Jak pisał Mother Jones, organizacja działa w kilku amerykańskich miastach. „To nowa wersja straży sąsiedzkiej – tylko skierowana przeciw rządowi,” twierdzą autorzy. A w praktyce? Obywatele z telefonami i kamerami próbują przewidzieć ruchy federalnych agentów niczym w grze strategicznej, tyle że w realnym świecie.
CYNICZNYM OKIEM: Dawniej „patrol obywatelski” dzwonił na policję. Dziś – filmuje, protestuje i prowadzi transmisję na żywo.
Społeczna eksplozja po jednym strzale
Według Massey, podczas interwencji, w której zginął Pretti, agenci rozproszyli tłum gazem łzawiącym. Lokalne media piszą o „kolejnym bezsensownym akcie przemocy”, a społeczność Kingfield, gdzie działało ICE Watch, zorganizowała spontaniczne czuwanie przy miejscu zdarzenia.
Dla ich członków to trzeci przypadek śmierci z rąk federalnych funkcjonariuszy w ostatnich tygodniach. Dla władz – niebezpieczna eskalacja aktywizmu, który coraz częściej przekracza granicę legalnych protestów.
Pretti posiadał legalne pozwolenie na broń, co dla konserwatywnych komentatorów nie znaczy, że mógł ją nosić w czasie starcia z agentami. Jak ujęła to publicystka Dana Loesch: „Możesz nosić broń na proteście. Nie możesz wtrącać się w operację federalną z bronią u boku – to proste.”
Dla jednych – ofiara politycznego klimatu, dla innych – aktywny uczestnik anarchizującego ruchu opartego na emocjach i mediach społecznościowych.
CYNICZNYM OKIEM: W kraju, gdzie każdy ma prawo do broni i kamerę w telefonie, granica między bohaterstwem, a głupotą staje się coraz cieńsza.
Śmierć Alexa Prettiego nie jest więc tylko incydentem – to kolejny rozdział wojny o narrację między bezpieczeństwem a wolnością. I jak zawsze w Ameryce, prawda strzela ostatnia.
