Marże na amerykańską ropę West Texas Intermediate na rynku spot poszybowały do poziomów, których nikt wcześniej nie widział. Od 30 do 40 dolarów za baryłkę powyżej kluczowych regionalnych wskaźników referencyjnych – tyle płacą dziś Azja i Europa, gorączkowo poszukujące dostaw w obliczu faktycznego zamknięcia Cieśniny Ormuz. Jeszcze pod koniec marca marże wynosiły około 20 dolarów – gwałtowny skok w ciągu zaledwie kilku dni pokazuje skalę paniki na rynku fizycznym.
„Azjatyckie rafinerie, odcięte od dostaw z Bliskiego Wschodu, agresywnie licytują każdą dostępną baryłkę z dorzecza Atlantyku” – stwierdziła Paola Rodriguez-Masiu, główna analityczka ds. ropy w Rystad Energy, w notatce z 3 kwietnia.
CYNICZNYM OKIEM: Jeszcze niedawno świat udawał, że dywersyfikacja dostaw to priorytet. Wystarczyło zamknąć jedną cieśninę, żeby okazało się, że plan B to licytowanie w panice.
Ameryka dyktuje ceny – WTI wyprzedza Brent
Ropa WTI Midland w dostawach na lipiec jest oferowana w Azji Północnej z marżą 34 dolarów za baryłkę powyżej wskaźnika Dubai – przekazał Reutersowi jeden z handlowców. Inne źródło rynkowe podało oferty WTI Midland wyceniane o 30 dolarów powyżej ropy Dated Brent. Dodatkowe źródła informowały o ofertach sięgających niemal 40 dolarów powyżej ICE Brent w dostawach na sierpień.
Większość bliskowschodnich dostaw pozostaje uwięziona w rejonie Ormuz. Wszyscy producenci z Zatoki Perskiej drastycznie ograniczyli wydobycie w odpowiedzi na zamknięcie cieśniny, co napędza zaciekłą konkurencję o każdą dostępną baryłkę od alternatywnych producentów.
Efekt jest bezprecedensowy – cena kontraktów terminowych na ropę WTI pod koniec ubiegłego tygodnia przewyższyła cenę kontraktów na ropę Brent. To sytuacja niezwykle rzadka, ponieważ Brent odzwierciedla surowiec transportowany drogą morską i zazwyczaj przoduje podczas globalnych wstrząsów podażowych, podczas gdy WTI jest zazwyczaj sprzedawana z dyskontem.
Jak zauważyła Julianne Geiger, część tego ruchu ma charakter techniczny – kontrakt WTI na najbliższy miesiąc dotyczy dostaw majowych, podczas gdy Brent przeszedł już na czerwiec, co zniekształca ogólny obraz spreadu.
Głębszą przyczyną jest jednak ekstremalna presja na natychmiastowe dostawy. Backwardation na rynku WTI wzrosło do rekordowych poziomów, sygnalizując błyskawiczny popyt na bezpieczne, gotowe do odbioru baryłki.
CYNICZNYM OKIEM: WTI z premią nad Brent to jak kupowanie wody w butelce po cenie szampana – absurd, ale gdy na pustyni nie ma nic innego, klient nie negocjuje.
W obliczu rosnącej niepewności wokół globalnych szlaków żeglugowych WTI faktycznie zyskała „premię za bezpieczeństwo”, niwelując, a nawet odwracając swoje zwyczajowe dyskonto względem Brent. Obecna inwersja wskazuje na załamanie normalnych sygnałów cenowych powiązanych z fizycznymi przepływami surowca – rynek nie wycenia już fundamentów, lecz desperację.
