W piątek Komisja Budżetowa Bundestagu doszła wreszcie do porozumienia w sprawie budżetu federalnego na rok 2025, po miesiącach politycznych przepychanek i chaosu, które opóźniły jego przyjęcie. Finalny budżet przewiduje wydatki na poziomie 502,55 miliarda euro, kontynuując tym samym rekordową pogoń za pieniędzmi publicznymi. Choć koalicja stara się podkreślać sukces i nadzieję, w rzeczywistości Niemcy wchodzą coraz głębiej w sieć zadłużenia, które rośnie niekontrolowanie – a to wszystko przy wsparciu licznych sztuczek księgowych i obietnicach poprawy.
CYNICZNYM OKIEM: Jeśli Polska ma problem z długiem, to Niemcy wydają się być jego wielkim bratem – tam deficyt jest wielkości budżetu całego państwa, a politycy rozdają publiczne pieniądze jak cukierki, licząc że nikt nie zauważy, jak szybko pogrążają kraj.
„Gamechanger”, czyli masowe zadłużenie ukryte pod płaszczykiem wielkich słów
Torsten Rudolph z SPD nazwał ten budżet „gamechangerem”, a Christian Haase z Unii Niemieckiej uznał go za „budżet superlatywów”. I rzeczywiście, jeśli policzyć długi „ukryte” w funduszach specjalnych, całkowite zadłużenie to ponad 140 miliardów euro, czyli około 3,3% PKB.
Niemcy już dawno złamały kryteria z Maastricht, ale Bruksela i Berlin stosują język eufemizmów, by niepotrzebnie nie alarmować opinii publicznej.
Budżet na obronę ma wzrosnąć z 90 do 150 miliardów euro, co jest argumentowane potrzebą odstraszania Rosji i pokazem siły na świecie. Tymczasem niemiecki przemysł zbrojeniowy z pewnością świętuje – nowa, sztuczna gospodarka wojny zastępczej rozkwita na oczach bezradnego społeczeństwa.
Minister finansów Lars Klingbeil zapowiedział na 2026 rok budżet wyższy o 4% – to kolejny wzrost po już rekordowych wydatkach. Prywatny sektor nadal się kurczy, co obniża wpływy podatkowe, a projekcje finansowe są przesadnie optymistyczne, nie oddając realnych wyzwań.
Już w 2027 roku zapowiedziano lukę budżetową na poziomie 34 miliardów euro, a dalsze lata przynoszą perspektywę deficytów sięgających 74 miliardów.
Polityka, która doprowadza do kryzysu
Rząd federalny z jednej strony nadrabia niedobory podatkowe, z drugiej rozszerza wcześniejsze emerytury i spłaca ogromne pożyczki z czasów COVID-19.
Parlamentarny chaos i ideologiczne spory uniemożliwiają podjęcie realnych działań naprawczych, a społeczeństwo jest przygotowywane medialnie na kolejne podwyżki podatków i dalszą rozbudowę państwa.
Niemcy zamieniają się w „chorego człowieka Europy”, tkwiącego w błędnym kole ideologicznych eksperymentów i ponadnormatywnych regulacji.
Zielona transformacja, rozbuchana polityka klimatyczna i ekosocjalizm stają się świętą trójcą, która zaklina rzeczywistość, pomimo coraz głośniejszych ostrzeżeń finansowych i rosnącego społecznego niezadowolenia.
Niemiecki związek zawodowy DGB zamiast działać konstruktywnie, odpala kolejną kampanię przeciwko „bogaczom” i inwestorom, zacierając granice między rzeczywistymi problemami a populistyczną agitacją, która bawi się społeczną frustracją.
CYNICZNYM OKIEM: Takie zagrywki to przecież infantylna próba ukrycia własnej niemocy – winą za rozpad państwa obarczani są ci, którzy nawet w kryzysie próbują inwestować i tworzyć miejsca pracy.
Polska w cieniu niemieckiego kryzysu – przestroga i bolesna lekcja
Jak zawsze, dalsze załamanie niemieckiej gospodarki będzie miało konsekwencje również dla Polski, której ekonomia silnie zależy od eksportu i współpracy z Niemcami.
To także sygnał dla polskich władz i przedsiębiorców, że polityka prostych socjalnych gestów i wzrostu zadłużenia nie jest receptą na zrównoważony rozwój. Rosnące koszty energii, problemy regulacyjne i rosnące podatki mogą niebawem uderzyć także nad Wisłą. Polska stoi przed wyborem – lekcja z Berlina czy twarda droga własnej transformacji?
Friedrich Merz poprzez niekończące się dopłaty do budżetu doprowadza Niemcy na skraj finansowej przepaści.
„Budżet gamechanger” to etykieta fasady dla owego chaosu – prawdziwa zmiana wymagałaby odwagi, której elity polityczne w Berlinie najwyraźniej nie mają.
Niemcy balansują na granicy irracjonalnej przygody z zadłużeniem, która może pozostawić kraj osłabionym i społecznie rozrywanym, podczas gdy świat patrzy, jak upadają „ekonomiczne serce Europy”.
CYNICZNYM OKIEM: Historia zapamięta ten czas jako moment, gdy Niemcy sami postawili na piedestał gigantyczny dług finansowany fanfaronadą i zielonymi marzeniami. Zobaczymy, czy ostatecznie ten balon pęknie, czy to tylko kolejny teatr pozorów.
