Najmocniejsze paszporty świata 2026. Europa nadal bardzo wysoko

Twój paszport kształtuje to, do jakiej części świata masz dostęp, a w 2026 roku przepaść między najsilniejszymi a najsłabszymi paszportami obejmuje niemal 170 kierunków podróży. Dane z rankingu Henley Passport Index pokazują, że globalna mobilność stała się jednym z najwyraźniejszych wskaźników nierówności geopolitycznych.

Singapur prowadzi z dostępem do 192 destynacji, czyli niemal pięciokrotnie większym zasięgiem niż ten, którym cieszą się obywatele krajów o najniższych pozycjach w rankingu, gdzie najsłabsze paszporty pozwalają na wjazd do mniej niż 50 miejsc. Ta dysproporcja podkreśla, jak geografia, dyplomacja i stabilność wpływają na globalną mobilność oraz na codzienne życiowe szanse obywateli.

Czołówka rankingu należy do Azji i Europy

Za Singapurem drugie miejsce ex aequo zajmują trzy kraje: Japonia, Korea Południowa oraz Zjednoczone Emiraty Arabskie, z których każdy oferuje bezwizowy dostęp do 187 destynacji. ZEA posiadają najsilniejszy paszport poza Azją Wschodnią i Południowo-Wschodnią, choć z istotnym zastrzeżeniem.

W przeciwieństwie do obywateli Singapuru, Japonii czy Korei Południowej, Emiratczycy nie posiadają bezwizowego dostępu do Stanów Zjednoczonych. Pokazuje to, że nawet wysoko notowane paszporty mogą nie otwierać drzwi do najbardziej pożądanych kierunków świata zachodniego.

W dalszej części rankingu Europejczycy posiadają wiele najsilniejszych paszportów pod względem ruchu bezwizowego. Norwegia i Szwajcaria zajmują piąte miejsce z wynikiem 185 destynacji, a Wielka Brytania oraz Malezja plasują się na siódmym miejscu z 183 kierunkami. Australia, Kanada i Nowa Zelandia osiągają po 182 destynacje, a USA znalazły się dopiero na czternastej pozycji ze 179 kierunkami.

Mimo że 27 państw członkowskich Unii Europejskiej posiada ujednolicony system paszportowy, poszczególne kraje członkowskie nadal różnią się pod względem dostępu bezwizowego, od 177 destynacji w przypadku Bułgarii i Rumunii do 186 w przypadku Szwecji. Średnia siła paszportów Unii wynosi 183 destynacje, co plasuje wspólnotę na równi z Malezją i Wielką Brytanią oraz nieco przed Kanadą i Stanami Zjednoczonymi.

CYNICZNYM OKIEM: Paszport to dziś loteria genetyczna w okładce z tłoczonym godłem. Jedni rodzą się z biletem do 192 krajów, inni z dokumentem otwierającym 23 granice – a politycy w obu przypadkach zapewniają, że żyjemy w globalnej wiosce.

Dno rankingu, czyli geografia konfliktów

Na dole zestawienia mobilność drastycznie spada, a najsłabsze paszporty oferują dostęp do mniej niż jednej czwartej tego, czym cieszą się kraje z czołówki. Liderem tego wstydliwego rankingu jest Afganistan z zaledwie 23 bezwizowymi destynacjami, tuż przed Syrią z 26 i Irakiem z 29 kierunkami.

Pakistan i Jemen zajmują wspólnie czwarte miejsce z 31 destynacjami, a Somalia plasuje się szóstej pozycji z 32 kierunkami. Korea Północna oferuje swoim obywatelom dostęp do 35 krajów, czyli identyczny jak Nepal, co stawia reżim Kim Dzong Una na równi z jednym z najuboższych krajów Azji Południowej. Bangladesz, Erytrea, Iran i Palestyna zamykają drugą dziesiątkę najsłabszych dokumentów świata.

Kraje te często borykają się z niestabilnością polityczną, wysoką emigracją lub niedawnymi konfliktami. Czynniki te ograniczają dostęp do wielu rozwiniętych regionów, ponieważ państwa docelowe traktują paszporty z tych jurysdykcji jako sygnał ryzyka migracyjnego.

Kraje afrykańskie również zajmują niskie pozycje, w tym Nigeria z 44 destynacjami, Demokratyczna Republika Konga z 43 oraz Somalia z 32. Szybko rosnąca populacja oraz liczne diaspory przyczyniły się do zaostrzenia ograniczeń wizowych dla tych narodowości, co tworzy błędne koło utrudniające legalną mobilność.

Rankingi paszportowe ujawniają coś więcej niż tylko wygodę podróżowania, ponieważ obrazują globalne nierówności w sposób bezlitośnie konkretny. Miejsce narodzin może determinować to, dokąd wolno ci się udać, czyniąc siłę paszportu jednym z najwyraźniejszych wskaźników możliwości w połączonym świecie. Paszporty z Afryki, Bliskiego Wschodu i Azji Południowej zazwyczaj plasują się niżej niż ich odpowiedniki z Europy czy półkuli zachodniej, a nawet wyjątki w rodzaju Malezji czy ZEA wciąż napotykają ograniczenia w dostępie do kluczowych destynacji, w szczególności do Stanów Zjednoczonych.