„Mowa nienawiści” musi być zakazana, bo obraża, utrwala stereotypy i zachęca do przemocy wobec chronionych grup – taki refren słychać od lat w mediach, wśród aktywistów i polityków. Negatywne komentarze o kobietach, czarnoskórych, homoseksualistach, Żydach czy muzułmanach rzekomo niszczą ich psychikę i społeczeństwo. Wolność słowa? Wartość drugorzędna wobec „większego dobra”. Wyjątek: biali heteroseksualni mężczyźni i chrześcijanie, którzy najwyraźniej nie zasługują na ochronę. Z libertarianizmu to prosta konkluzja: zakaz dowolnej mowy, dobrej czy złej, to zamach na wolne społeczeństwo.
Libertariańska logika: mowa to własność prywatna
Jak nauczał Murray Rothbard, wszystkie prawa to prawa własności. Właściciel decyduje o regułach na swojej ziemi – czy pozwala na „obraźliwą” wypowiedź, czy nie. Nikt nie ma prawa dyktować zasad na cudzej posesji. W idealnym świecie libertarian każde miejsce ma własne zasady mowy.
W rzeczywistości dąży się do maksimum wolności: najsurowsza interpretacja Pierwszej Poprawki USA – „żadnej ustawy ograniczającej wolność słowa lub prasy”. „Żadnej” oznacza żadnej – w tym anty-„mowy nienawiści”. Niektóre stany jednak mają takie prawa, a Nowy Jork rozważa „Stop Hiding Hate Act” (już w Kalifornii), nakazujący platformom raportować „mowę nienawiści”.
CYNICZNYM OKIEM: Cenzura w przebraniu moralności…
Jednak Facebook banuje negację Holokaustu, zatrudnia „wiceprezydenta ds. praw obywatelskich”, zmienia algorytmy reklam; Twitter blokuje treści promujące „nienawiść”; Reddit usuwa subreddity. To nie ochrona – to korporacyjna autocenzura pod batem aktywistów. Mrożący efekt: miliony tweetów, postów i dyskusji znikają, bo „ktoś mógłby się obrazić”.
Efekt? Platformy stają się echem jednej narracji, gdzie „różnorodność” to uniformizm myśli. Orwell by klasnął: „Wolność to Niewola” – sprzeciw wobec „różnorodności” czyni cię wrogiem społeczności.
Szkocka lekcja: z nienawiści do absurdów
Szkocka ustawa o mowie nienawiści (2021, w życie od kwietnia 2024) to podręcznikowy przykład. Oficjalnie: chroni przed „przestępstwami opartymi na uprzedzeniach” – niepełnosprawni, rasa, religia, orientacja seksualna, transpłciowość, plus nowy wiek (później płeć). Tworzy przestępstwo podżegania do nienawiści wobec chronionych grup.
Cel: „zjednoczona społeczność ceniąca różnorodność”. Sprzeczność? Tylko ci, którzy akceptują narrację, są wolni. Rząd Szkocji: „Przestępstwa z nienawiści zagrażają spójności… różnorodność to siła”. Zgłaszaj policji lub centrom trzeciego sektora – bo „spójne społeczeństwo ceni przekonań i okoliczności”.
Efekt: Marion Millar oskarżona za tweety krytykujące samoidentyfikację płciową – groziło 2 lata więzienia. Nie powiedziano jej, które z tysięcy tweetów są „złośliwe”. Policja groziła zabraniem autystycznych bliźniąt. Oskarżenie: wstążki sufrażystek wyglądają jak stryczki. Absurd? Sprawa umorzona dzięki prawnikom jak Joanna Cherry QC, ale następna może nie mieć szczęścia.
CYNICZNYM OKIEM: Lewica ściga lewicę, konserwatyści konserwatystów – bo „nienawiść” to uniwersalny knebel. ADL, rządy, korporacje: wszyscy w tańcu cenzury, gdzie obraza staje się przestępstwem myśli.
Konsekwencje: mrożący efekt i koniec debaty
Ustawy mają mrożący efekt: ludzie milczą, bo boją się donosu. Szkocja pokazuje absurd: wstążki jak stryczki, tweet jak podżeganie. USA dążą do tego samego: raporty z platform, algorytmy polujące na „uprzedzenia”.
Brakuje Pierwszej Poprawki absolutnej? Stany testują granice. Zagranica udowadnia: cenzura zaczyna się od „nienawiści”, kończy na herezji. Orwell w „1984”: zakaz dysydencji pod płaszczykiem ochrony.
Walcz z bigotami cenzorskimi – oni chcą zmusić do szalonych opinii pod groźbą więzienia. Libertariańskie ideały: własność decyduje o mowie. Praktyka: najsurowsza wolność słowa, bez wyjątków na „obraźliwość”.
Zakazy to trucizna: dzielą, nie jednoczą; tłamszą debatę, nie stereotypy. „Mowa nienawiści” to pretekst do władzy nad myślą – a to prawdziwa nienawiść wobec wolności. Sprzeciwiaj się, zanim trafisz do celi za tweeta.
