Amerykański historyk Victor Davis Hanson ogłasza symboliczny „koniec zmian klimatycznych” – nie jako zjawiska atmosferycznego, lecz jako dominującej, bezdyskusyjnej ideologii polityczno‑ekonomicznej. W jego ujęciu dotychczasowy porządek „zielonego konsensusu” pęka pod naporem nowych realiów: rosnącego sceptycyzmu wobec narracji katastroficznej, gigantycznego zapotrzebowania AI na energię oraz bezwstydnej hipokryzji elit, które od dekad straszą zalaniem planetą, jednocześnie kupując nadmorskie pałace.
Sypiące się fundamenty zielonej ortodoksji
Przez dekady dominująca linia brzmiała prosto: „Musimy radykalnie przestawić gospodarkę z paliw kopalnych na wiatr i słońce, bo inaczej czeka nas koniec świata.”
Hanson wskazuje jednak, że:
- Modele klimatyczne budzą coraz więcej wątpliwości,
- obserwujemy cykliczne zmiany klimatu, które trudno w pełni przypisać wyłącznie działalności człowieka,
- a przede wszystkim: brakuje spójnej, empirycznie przekonującej logiki, która uzasadniałaby totalną przebudowę gospodarek w tempie, jakie narzucają politycy i aktywiści.
Hanson przyznaje, że nie spodziewał się za swojego życia końca tej dominacji – mimo dostrzeganych niespójności – ale to właśnie zaczyna się dziać.
AI jako młot na „zielone złudzenia”
Narracja klimatyczna miała jedno główne hasło: „odchodzimy od paliw kopalnych, inwestujemy w wiatr i fotowoltaikę, to wystarczy.” Tymczasem wjeżdża sztuczna inteligencja z zupełnie innym rachunkiem mocy:
- Sam Altman wskazuje, że świat będzie potrzebował około 100 nowych elektrowni 1 GW rocznie – albo ich ekwiwalentu w „czystym” węglu czy gazie – by zasilić rozwój AI.
- Wiatraki i panele, zależne od pogody i pór dnia, nie są w stanie zapewnić stabilnej, gigantycznej mocy dla globalnego „mózgu krzemowego”.
W praktyce oznacza to, że jeśli świat poważnie traktuje AI, stoi przed wyborem:
- albo ogromny powrót do mocy nuklearnej i paliw kopalnych,
- albo ograniczenie rozwoju AI – co jest politycznie i biznesowo niewyobrażalne.
W efekcie sama logika energetyczna rozsadza „czystą” opowieść klimatyczną od środka.
CYNICZNYM OKIEM: To ironia epoki: ci sami ludzie, którzy kilka lat temu mówili „zero emisji, bo inaczej zginiemy”, dziś pompują miliardy w AI, która potrzebuje tyle prądu, że mapa energetyczna Ziemi musi wrócić do atomu, gazu i węgla – tylko z lepszym marketingiem. Zmiany klimatu nie zniknęły – zniknęła ich polityczna użyteczność jako pałki do tłuczenia gospodarek. AI okazała się ważniejsza niż konsekwencja ideologiczna.
Elity: mów jedno, rób drugie
Hanson bez litości punktuje hipokryzję klimatycznych „apostołów”:
- Barack Obama ostrzegał, że oceany się podniosą i zaleją wybrzeża, a potem kupił luksusową rezydencję nad oceanem na Martha’s Vineyard i posiadłość przy plaży na Hawajach.
- Gdyby faktycznie wierzył w szybkie zatopienie linii brzegowej, nie lokowałby milionów dolarów w nieruchomościach na krawędzi wody.
Podobny zwrot widzimy u Billa Gatesa, który „już nie wierzy w nadchodzący kryzys zmian klimatycznych” w tej samej apokaliptycznej formie, którą wcześniej wspierał. W Szwecji nawet król Gustaf XVI publicznie kwestionuje skalę i narrację kryzysu.
Do tego dochodzi polityka: Trump tnie subsydia na przegrzane, nierentowne projekty „zielone”, jak kalifornijska kolej dużych prędkości – symboliczny przykład, gdzie klimat stał się pretekstem do przepalania publicznych pieniędzy.
Logika bez dowodów – i dowody bez logiki
Hanson wytyka trzy filary, na których zielona ideologia zaczyna się sypać:
- Niespójność narracji – od „końca świata w 12 lat”, przez dowolnie przesuwane granice katastrofy, po milczenie, gdy prognozy się nie sprawdzają.
- Interes własny promotorów – elity klimatyczne zarabiają na dotacjach, koncesjach, funduszach i kontraktach, pozostając nietykalne wobec skutków polityk, które forsują.
- Brak twardych dowodów uzasadniających konieczność radykalnej, szybkiej transformacji całych gospodarek, zamiast stopniowej, elastycznej adaptacji.
Z tej perspektywy AI jest tylko katalizatorem: ujawnia, że dotychczasowa narracja była politycznym narzędziem, nie spójną strategią energetyczną.
CYNICZNYM OKIEM: Koniec klimatu jako religii, początek klimatu jako pretekstu
Ogłoszony przez Hansona „koniec zmian klimatycznych” nie znaczy, że klimat się nie zmienia – znaczy, że kończy się bezkarne traktowanie „klimatu” jako dogmatu ponad dyskusją.
Politycy będą nadal używać haseł „zieloności”, ale:
- AI, energetyka i wojny handlowe wymuszą realizm – od atomu, przez gaz, po mniej romantyczne źródła energii,
- wyborcy zaczną pytać nie „jak bardzo jesteś zielony?”, tylko „czy rachunki za prąd i stabilność systemu się spinają?”.
Czy to naprawdę „koniec zmian klimatycznych”?
Symbolicznie – tak, w tym sensie, że:
- dogmatyczny „konsensus” przestaje panować bez oporu,
- pojawiają się poważne głosy z samej góry (Gates, monarchowie, naukowcy, energetycy),
- AI i jej apetyt na energię zmusza do pisania od nowa realnej polityki energetycznej.
Praktycznie – dyskusja będzie trwać.
Jednak to, co Hanson nazywa „końcem zmian klimatycznych”, to tak naprawdę koniec epoki, w której jedna strona mogła krzyczeć „nauka jest zamknięta, debata skończona”, a druga miała tylko milczeć i płacić rachunki.
Klimat pozostanie problemem. Ale przestaje być świętą krową. A gdy święte krowy tracą status, zaczyna się polityka – i rozliczenie z tymi, którzy przez lata żyli z klimatycznych strachów, nie ponosząc za nie żadnych konsekwencji.
