Przewodniczący irańskiego parlamentu Mohammad Bagher Ghalibaf, który od początku wojny i po wcześniejszych zabójstwach czołowych przywódców, w tym ajatollaha Alego Chameneia, stał się najbardziej widoczną postacią reprezentującą Republikę Islamską wobec świata, kontynuuje prowokowanie Stanów Zjednoczonych. Dzieje się to w momencie, gdy prezydent Donald Trump wznawia świeże uderzenia militarne w obliczu niepewnego, przedłużonego zawieszenia broni i trwającej blokady morskiej irańskich portów przez Stany Zjednoczone. Sytuacja wokół Cieśniny Ormuz pozostaje wyjątkowo napięta, a kolejne dni przynoszą eskalację retoryki po obu stronach.
W oświadczeniu wygłoszonym w środę polityk stwierdził, że morska blokada kraju przez Stany Zjednoczone ma na celu wywołanie podziałów i, jak to ujął, doprowadzenie do upadku od wewnątrz. Jego przesłanie zostało przekazane przez państwową telewizję, a on sam ostrzega obywateli o konieczności zachowania jedności w obliczu tej bezprecedensowej presji ekonomicznej i militarnej.
Strategia podziału i odpowiedź Teheranu
Ghalibaf wyjaśnił dalej, że Trump fałszywie „dzieli kraj na dwie grupy: twardogłowych i umiarkowanych, a następnie natychmiast mówi o blokadzie morskiej, aby zmusić Iran do uległości poprzez presję gospodarczą i wewnętrzne spory”, jak podają źródła w mediach państwowych. To kluczowy element narracji władz w Teheranie.
Przewodniczący parlamentu kontynuował swój wywód, przekonując rodaków do solidarności. „Wróg wszedł w nową fazę i chce aktywować presję ekonomiczną oraz podziały wewnętrzne poprzez blokadę morską i szum medialny, aby osłabić nas lub nawet doprowadzić do naszego upadku od wewnątrz” – oświadczył polityk.
Wypowiedź ta nawiązuje do słów Trumpa z początku tego miesiąca, który stwierdził, że irański rząd jest poważnie pęknięty, co według niego nie jest niespodzianką. Wkrótce potem pojawiły się doniesienia, że sam Ghalibaf został odsunięty na boczny tor przez Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej w kwestii potencjalnych przyszłych rozmów amerykańsko-irańskich.
Teheran szybko jednak odrzucił raporty o usunięciu wpływowego przewodniczącego parlamentu z zespołu negocjacyjnego. Oficjalna linia pozostaje niezmieniona mimo medialnych spekulacji o wewnętrznych tarciach.
CYNICZNYM OKIEM: Waszyngton bombarduje, blokuje porty i jednocześnie dzieli Irańczyków na „twardogłowych” i „umiarkowanych”. Najwyraźniej w słowniku Białego Domu „umiarkowany” oznacza tego, kto się poddaje.
Twardogłowi i umiarkowani: zachodnia etykieta
Definicje „twardogłowych” i „umiarkowanych” są poniekąd powierzchowne i sfabrykowane przez Zachód, podobnie jak w przypadku wcześniejszych wojen na Bliskim Wschodzie i operacji zmiany reżimu. Niedawnym przykładem byli tak zwani umiarkowani rebelianci w Syrii.
W przypadku mediów głównego nurtu i Iranu opiera się to fundamentalnie na spekulacjach z oddali oraz błędnym kole logiki. Każdy irański urzędnik, który sprzeciwia się dalszym negocjacjom, dochodząc do zrozumiałego wniosku, że Waszyngtonowi nie można ufać po dwukrotnym zbombardowaniu Iranu w trakcie rozmów, zostaje automatycznie etykietowany jako twardogłowy.
Ideą takiej narracji jest sprawienie, by każdy, kto nie ulega planom Waszyngtonu i Izraela dla regionu, wyglądał na nieracjonalnego i fanatycznego. Dzieje się tak nawet wtedy, gdy jego decyzje są racjonalne i zrozumiałe w oparciu o iranski narodowy interes oraz kwestię przetrwania państwa.
Tymczasem Ghalibaf kontynuuje prowokowanie Stanów Zjednoczonych na platformie X w związku z rosnącymi cenami ropy i gazu. Sugeruje to ponownie, że Teheran szykuje się na długą wojnę i jest gotowy przetrwać oraz utrzymać się politycznie.
CYNICZNYM OKIEM: Im dłużej blokada, tym mocniejsi „twardogłowi” – Waszyngton produkuje swoich wrogów seryjnie, a potem dziwi się, że zakłady nie nadążają z dostawą.
Im dłużej trwa impas w Cieśninie Ormuz i im więcej antyirańskiej retoryki płynie z Białego Domu oraz od Trumpa na Truth Social, tym bardziej prawdopodobne jest, że tak zwani irańscy twardogłowi wpłyną na szersze rzesze irańskich przywódców i sektory społeczeństwa. Jest to szczególnie prawdopodobne, jeśli Iran zostanie ponownie zbombardowany, co wydaje się realną perspektywą.
Mimo to Waszyngton liczy na to, że przyniesie to odwrotny skutek. Urzędnicy administracji wyrazili nadzieję, że zwykli Irańczycy wyjdą tłumnie na ulice, a ostatecznym celem operacji jest upadek reżimu w Teheranie.
