Światowej klasy lotniskowiec USS Gerald R. Ford, duma amerykańskiej floty i symbol militarnej potęgi, zmienia kierunek. Po tygodniu od spotkania Netanjahu z Donaldem Trumpem w Białym Domu, Biały Dom po cichu rozkazał załodze opuścić ciepłe wody Karaibów i skierować się ku Bliskiemu Wschodowi. W praktyce oznacza to jedno – Stany Zjednoczone właśnie podwajają swoją siłę ognia w regionie Iranu, ustawiając Forda obok USS Abraham Lincoln.
Nie jest to zwykłe ćwiczenie ani manewrowanie rutynowe. Dwa grupy uderzeniowe w jednym teatrze wojennym to zawsze zapowiedź presji, która może w każdej chwili zmienić się w działanie. Źródła z Pentagonu przyznają, że decyzja została przekazana załodze w czwartek i wywołała konsternację – jeszcze niedawno marynarze szykowali się do powrotu do domu.
CYNICZNYM OKIEM: Kiedy politycy grają w szachy globalne, to pionkami zawsze są ci, którzy nie mają prawa głosu – w tym przypadku tysiące marynarzy, którym znów odłożono urlop.
Ford wraca do gry, a dyplomacja tonie
Ford, jeszcze niedawno zaangażowany w operację przeciwko reżimowi Maduro w Wenezueli, miał trafić do suchych doków w Wirginii. Tam czekały niezbędne modernizacje i naprawy, od miesięcy przekładane przez polityczne decyzje. Teraz wszystko znów zostaje zawieszone. Czas podróży na Bliski Wschód – co najmniej dwa tygodnie – wystarczy, by Iran dobrze przemyślał amerykańskie sygnały, ale też, by negocjacje w Omanie zdążyły się na dobre rozjechać.
Trump od lat gra tą samą kartą: albo podpiszecie nowy układ, albo zrobimy coś bardzo twardego. To twarde najczęściej oznacza samoloty startujące o świcie i rakiety Tomahawk przecinające niebo. Tym razem, jak sam twierdzi, ma nadzieję, że nie będzie musiał ich użyć – co w tłumaczeniu z politycznego na ludzkie znaczy, że rozważa ich użycie bardzo poważnie.
Miarą siły jest narracja
Nie brakuje głosów, że Iran rzeczywiście „chce porozumienia”, oferując częściowe rozrzedzenie zapasów uranu w zamian za zniesienie sankcji. Jednak historia takich ofert pokazuje, że chęć pokoju trwa dokładnie do momentu, w którym pierwszy lotniskowiec dopłynie do celu. The Economist słusznie zauważa, że w tej rozgrywce nie należy wierzyć w słowa – tylko w czyny, a te właśnie płyną w stronę Iranu z atomowym ładunkiem znaczeń.
CYNICZNYM OKIEM: W XXI wieku dyplomacja to teatr, w którym najgłośniej biją brawa wtedy, gdy w tle widać sylwetkę lotniskowca.
Trump twierdzi, że „Iran nauczył się lekcji po czerwcowej wojnie”. Ale jeśli to prawda, to Waszyngton najwyraźniej też – lekcji, że groźba wojny sprzedaje się lepiej niż sama wojna. I dlatego Ford nie płynie, by walczyć, tylko by być widziany – potężny, czarno-biały argument na horyzoncie politycznych kalkulacji.
