Niektóre niezależne rafinerie w Chinach, znane również jako „teapots”, drastycznie ograniczają tempo produkcji. Marże spadają do bezprecedensowych ujemnych poziomów, a popyt słabnie w obliczu trwającego paraliżu ruchu tankowców w Cieśninie Ormuz, jak poinformował we wtorek Reuters, powołując się na anonimowe źródła handlowe i przemysłowe.
Agencja podała, że średnie wskaźniki operacyjne w tak zwanych teapots w prowincji Shandong spadły do 50% z 55% w kwietniu. Wskaźniki operacyjne niezależnych rafinerii prawdopodobnie spadną jeszcze bardziej w miarę przeciągania się wojny, a same zakłady zaczną odnotowywać straty, które źródła Reutersa szacują na od 74 do 88 dolarów na tonie przetworzonej ropy naftowej.
Pekin grozi rafineriom cięciem kwot importowych
Chińskie władze nakazały prywatnym rafineriom utrzymanie wysokiego poziomu dostaw benzyny i oleju napędowego, nawet ze stratą, pod groźbą drastycznego ograniczenia kwot importowych ropy. Jeśli prywatne rafinerie zdecydują się na cięcie tempa procesów w celu ratowania marż, ich kwoty importowe zostaną zmniejszone w nadchodzących latach.
Kwoty te są przyznawane przez rząd w ratach kwartalnych lub półrocznych i stanowią kluczowe narzędzie kontroli Pekinu nad sektorem. Zamiast podporządkować się dyrektywom, rafinerie agresywnie ograniczyły swoje zapotrzebowanie na import, co doprowadziło do dużego spadku chińskiego importu ropy.
Reuters potwierdza, że niezależnym rafineriom skończyły się opcje i ryzykują mniejsze kwoty importowe, aby zarządzać swoimi stratami. „Bez ograniczenia produkcji straty są nie do zniesienia” – powiedziało jedno ze źródeł agencji. Słowa anonimowego rozmówcy obnażają granicę, za którą nawet partyjne dyrektywy ustępują arytmetyce księgowej.
CYNICZNYM OKIEM: Pekin grozi rafineriom redukcją kwot, jakby groźba mniejszej ilości deficytu była realnym straszakiem. Centralne planowanie spotyka się tu z brutalnym rachunkiem strat, a tradycja partyjnych dyrektyw przegrywa z kalkulatorem księgowego.
Azja w pułapce, Chiny grają zapasami
Azja, będąca największym centrum popytu na ropę na świecie, odczuwa największy ból z powodu zamknięcia Cieśniny Ormuz. Wojna może wymusić ograniczenie przerobu ropy w całej Azji nawet o 6 milionów baryłek dziennie w kwietniu, ponieważ rafinerie mierzą się z poważnymi zakłóceniami dostaw przy 65-procentowej zależności od ropy z Bliskiego Wschodu.
Chiny są lepiej odizolowane niż ich sąsiedzi dzięki strategicznym zapasom. Zgromadzono je w ciągu ostatnich kilku lat i szacuje się je na 1,4 miliarda baryłek, co stanowi jeden z największych buforów surowcowych na świecie i daje Pekinowi przewagę negocjacyjną w obecnym kryzysie.
Poduszka zaopatrzeniowa pozostaje jednak ograniczona, więc Chiny prowadzą delikatną grę. Państwo Środka stara się utrzymać dobre zaopatrzenie rynku krajowego, aby uniknąć gwałtownych skoków cen, jak zauważa serwis OilPrice, balansując między ochroną własnej gospodarki a ryzykiem wyczerpania rezerw.
Wyzwanie pogłębia rosnąca zależność chińskiej gospodarki od regionalnych partnerów handlowych. Sąsiedzi Pekinu z regionu Pacyfiku są znacznie mniej odporni na gwałtownie rosnące ceny ropy niż samo Państwo Środka, a osłabienie ich gospodarek odbije się rykoszetem na chińskim eksporcie, zamykając pętlę, w której nawet imponujące rezerwy strategiczne nie chronią w pełni przed konsekwencjami kryzysu w Zatoce Perskiej.
