Nowa partia tzw. „Epstein Files” ujrzała światło dzienne. Po miesiącach nacisków politycznych i medialnych Departament Sprawiedliwości USA ujawnił kolejną porcję tysięcy stron akt, zdjęć i dokumentów dotyczących Jeffreya Epsteina i Ghislaine Maxwell.
Wśród materiałów – znajome twarze: Bill Clinton, Mick Jagger, Michael Jackson, Diana Ross, Chris Tucker, Kevin Spacey… i kilka osób, których twarze zaczerniono „w imię prawa”.
Ale to właśnie zdjęcia z byłym prezydentem USA znów wywołały eksplozję domysłów.
Polityczny spektakl wokół moralnego widma
W piątek Departament Sprawiedliwości opublikował tylko „około połowy” z obiecanych materiałów, choć w myśl Epstein Files Transparency Act miał ujawnić wszystkie. Presja była ogromna – ustawa powstała po miesiącach walk, między innymi dzięki Republikanom, którzy żądali pełnej transparentności w sprawie powiązań elit z finansistą skazanym za handel nieletnimi.
Wśród ujawnionych zdjęć znalazły się fotografie Billa Clintona w basenie lub jacuzzi z kobietą, której twarz została zamazana, a także ujęcia, na których klasyczna elita lat 90. – Mick Jagger, Maxwell, Epstein i Clinton – dzieli wspólny stół.
„Tu jest Bill Clinton w jacuzzi obok kogoś, kogo twarz zaczerniono. Zgodnie z przepisami, tak zakrywa się tylko ofiary lub osoby niepełnoletnie. Czas, by media zaczęły zadawać prawdziwe pytania” – napisała rzecznik Białego Domu Abigail Jackson w poście na X (dawniej Twitterze).
CYNICZNYM OKIEM: Nie wiadomo, co bardziej bulwersuje Amerykanów – że Clinton był na zdjęciu z Epsteinem, czy że wyglądał, jakby dobrze się bawił.
Biały Dom w ogniu, Clinton w obronie
To, co miało być ciosem w Donalda Trumpa, szybko obróciło się w wizerunkowy kryzys dla demokratów. Opozycja wykorzystała każdą fotografię, by przypomnieć o dawnych powiązaniach Clintona z Epsteinem – i o tym, że Ghislaine Maxwell bawiła się na weselu Chelsea Clinton w 2010 roku.
Autor poleca: Nowe pliki Epsteina ujawnione, ale jedno zdjęcie zniknęło – to z Trumpem
„Rząd nie zwlekał z publikacją, by chronić Billa Clintona, lecz by chronić siebie przed tym, co jeszcze tam znajdą” – pisał zirytowany Angel Ureña, zastępca szefa sztabu Clintona. „To nie jest o Billu. Nigdy nie było. Można publikować milion zdjęć sprzed 20 lat – nic to nie zmieni.”
Ureña uderzył w Trumpa, sugerując, że „to ci, którzy znali Epsteina po ujawnieniu jego przestępstw, mają dziś najwięcej do ukrycia”.
„Są dwie grupy ludzi. Ci, którzy nic nie wiedzieli i zerwali kontakt, i ci, którzy wiedzieli, ale zostali. My byliśmy w tej pierwszej” – dodał.
Fotografie, które nie mówią wszystkiego. Między prawdą, a iluzją
Czy nowe materiały coś zmieniają? Prawdopodobnie nie. Bill Clinton nie jest oskarżony o żadne przestępstwo, a jego współpracownicy od lat utrzymują, że wszelkie podróże z Epsteinem dotyczyły działalności fundacji charytatywnej.
Ale nowe zdjęcia działają jak zapalnik dla opinii publicznej – na pozór neutralne ujęcia nabierają sugestywności, gdy nazwisko Epsteina jest w podpisie.
Jak przypomina New York Times, „dokumenty opublikowano bez kontekstu – nie wiadomo, które zdjęcia Epstein sam wykonał, a które otrzymał, ani kiedy powstały.” DOJ nie ujawnia też kryteriów, według których dobrał publikowane materiały.
W rezultacie – media pokazują kadry, które same w sobie nie są dowodem, lecz przypomnieniem o nieprzyjemnej bliskości elit z człowiekiem, który handlował ludźmi jak towarem.
Epstein, który w 2019 roku podobno popełnił samobójstwo w celi, był przez dekady człowiekiem‑skrzyżowaniem polityki, pieniędzy i grzechu. Znał wszystkich. Od naukowców MIT po książąt z Buckingham. Bill Clinton był w tym towarzystwie jednym z wielu – ale jednym z niewielu, których twarz nie znika z akt nawet po redakcji.
CYNICZNYM OKIEM: Historia zapomina o wszystkich – oprócz tych, których zdjęcia były w kolorze.
Ujawnienie akt epsteińskich miało być dowodem przejrzystości amerykańskiego wymiaru sprawiedliwości. Zamiast tego rozlało nową falę oskarżeń, teorii i medialnych polowań. Trump triumfuje w sieci, demokraci się tłumaczą, Departament Sprawiedliwości milczy.
Wszystko to odsłania smutną prawidłowość: w epoce cyfrowej memoriału i dezinformacji, sama prawda przestaje wystarczać.
Można publikować tysiące zdjęć, pisać raporty, poprawiać i zaczerniać. Ale żaden skan JPEG nie powie, co naprawdę działo się za zamkniętymi drzwiami.
Dziś Bill Clinton znów tłumaczy się z przeszłości – tak jakby jego twarz była naklejoną etykietą na archiwum pewnej epoki, w której wszyscy byli winni, ale nikt nie wiedział dokładnie czego.
CYNICZNYM OKIEM: W polityce, podobnie jak w archiwach, nie liczy się treść akt – tylko, kto w nich został bez zaczernienia.
