Statek kosmiczny Orion o nazwie Integrity wszedł w oddziaływanie grawitacyjne Księżyca nieco po północy 6 kwietnia, otwierając pierwszą wizytę ludzkości przy innym ciele niebieskim w tym tysiącleciu. NASA potwierdziła, że czteroosobowa załoga przekroczyła punkt krytyczny – w którym grawitacja Księżyca przejmuje kontrolę nad statkiem – około godziny 00:37 czasu wschodniego, nieco ponad cztery dni i sześć godzin po rozpoczęciu 10-dniowej misji.
Na pokładzie Integrity znajdują się astronauci NASA Reid Wiseman, Victor Glover i Christina Koch oraz astronauta Kanadyjskiej Agencji Kosmicznej Jeremy Hansen. Plan lotu Artemis II nie przewiduje lądowania na powierzchni jak w przypadku Apollo 11 ani wejścia na orbitę okołoksiężycową jak w misji Apollo 8. Jednak dyrektor lotu Rick Henfling oraz Lori Glaze, pełniąca obowiązki zastępcy administratora w NASA, przekazali, że moment przejęcia kontroli przez grawitację Księżyca jest chwilą przybycia Integrity do celu.
Rekord za rekordem w przestrzeni księżycowej
Najbliższe podejście do Srebrnego Globu – na odległość nieco ponad 4000 mil od powierzchni – ma nastąpić około godziny 19:00 czasu wschodniego 6 kwietnia. Wtedy załoga zakończy okres odpoczynku i rozpocznie historyczny przelot obok Księżyca.
Przelot astronautów ustanowi nowy rekord najdalszej odległości od Ziemi, na jaką kiedykolwiek oddalili się ludzie. Załoga będzie obserwować obszary niewidocznej strony Księżyca, których nigdy nie widziały na własne oczy ludzkie istoty, stanie się świadkiem całkowitego zaćmienia Słońca i zobaczy pierwszy wschód Ziemi od czasów programu Apollo.
Czteroosobowa załoga Artemis II to jednocześnie najliczniejsza ekipa w historii lotów w przestrzeń księżycową – wszystkie misje Apollo sprzed ponad 50 lat miały zaledwie trzyosobowe składy. W ekipie znalazła się pierwsza kobieta i pierwszy czarnoskóry mężczyzna, którzy dotarli do Księżyca. Hansen ustanowił trzy własne rekordy – jest pierwszym Kanadyjczykiem i pierwszym nie-Amerykaninem w przestrzeni księżycowej, a także pierwszą osobą, która użyła języka francuskiego w głębokim kosmosie.
Autor poleca: Artemis II leci na Księżyc, a media nadal liczą kolor skóry załogi
To również najstarsza załoga lecąca na Księżyc. Wiseman, mający 50 lat, jest obecnie najstarszym człowiekiem w przestrzeni księżycowej. Hansen jest młodszy o zaledwie dwa miesiące, Glover ma 49 lat, a Koch – 47.
Wielkanoc w kosmosie i pozdrowienia z Apollo
Piąty dzień misji obejmował kontrole operacyjne skafandrów ciśnieniowych, przygotowania do przelotu oraz pierwsze odpalenie korygujące kurs – udane, trwające 17,2 sekundy uruchomienie silników pomocniczych modułu serwisowego. Dzień rozpoczął się od wielkanocnych życzeń przesłanych przez załogę na Ziemię.
Na pokład dotarła również wiadomość od Charliego Duke’a, uczestnika misji Apollo 16. „John Young i ja wylądowaliśmy na Księżycu w 1972 roku w module księżycowym, który nazwaliśmy Orion. Cieszę się, widząc innego rodzaju Oriona pomagającego ludziom wrócić na Księżyc, podczas gdy Ameryka wytycza kurs na jego powierzchnię” – powiedział weteran programu Apollo.
Załoga Artemis II nie kryła emocji związanych z historycznym wymiarem misji. Victor Glover podczas konferencji prasowej przed startem wyraził nadzieję wykraczającą daleko poza tę konkretną wyprawę.
„Mam również nadzieję, że zmierzamy w drugą stronę – że pewnego dnia nie będziemy musieli rozmawiać o tych wszystkich »pierwszych razach«” – powiedział.
„Że pewnego dnia to będzie po prostu historia ludzkości. Chodzi o historię ludzi. To jest opowieść nie o historii czarnoskórych czy historii kobiet, ale o tym, by stało się to historią całego gatunku” – dodał astronauta.
CYNICZNYM OKIEM: Glover marzy o świecie, w którym kolor skóry astronauty nie będzie newsem. Piękna wizja – tyle że NASA najpierw musiała odczekać 53 lata, żeby w ogóle wysłać pod Księżyc kogoś innego niż białego Amerykanina.
Załoga pozostanie w przestrzeni księżycowej do godziny 13:25 czasu wschodniego 7 kwietnia, kiedy rozpocznie powrót na Ziemię. Kelsey Young, kierownik naukowy ds. Księżyca w misji Artemis II, podkreśliła, że prawdziwy punkt dotarcia nastąpi dopiero przy najbliższym zbliżeniu do powierzchni – moment, na który ludzkość czekała od ponad pół wieku.
