Carl Sagan w 1995 roku napisał słowa, które dziś brzmią jak diagnoza postawiona z trzydziestoletnim wyprzedzeniem. Astronom ostrzegał, że gdy człowiek raz odda władzę nad sobą szarlatanowi, prawie nigdy jej nie odzyska, ponieważ przyznanie się przed samym sobą do bycia oszukanym jest po prostu zbyt bolesne. To zdanie z książki „Świat nawiedzany przez demony” staje się dziś brutalnym lustrem przyłożonym do twarzy amerykańskiego społeczeństwa, które – zdaniem coraz liczniejszych komentatorów – przekroczyło punkt bez powrotu na drodze do cywilizacyjnej zapaści.
Diagnoza wyłaniająca się z analizy jest bezlitosna: rozpadające się amerykańskie imperium długu i negacji zbliża się do katastrofalnego spotkania z przeznaczeniem, a ludność trwa w „glorii radosnej i świadomej ignorancji”. Drugą oś diagnozy stanowi cytat z Sama Vaknina i jego „Malignant Self-Love”, w którym opisuje on narcyzów jako osobników niestabilnych, mściwych, agresywnych, pełnych nienawiści, świadomych krzywd, jakie wyrządzają, ale zupełnie tym niezainteresowanych. Te dwa cytaty – Sagana i Vaknina – tworzą diagnostyczne kleszcze, w których został uchwycony portret klasy rządzącej i jej oszukanych poddanych.
Stulecie wielkiego oszustwa, czyli banalność zła w garniturze
Autor tekstu przyznaje, że sam dał się nabierać przez pierwsze czterdzieści lat życia, dopóki mistyfikacja z bronią masowego rażenia w 2003 roku nie okazała się kroplą przelewającą czarę goryczy. Od tamtego momentu jego oczy otworzyły się na „absolutne zepsucie i kłamstwa” tych, którzy zostali wybrani przez prawdziwą klasę rządzącą do przewodzenia narodowi. To osobiste wyznanie ma znaczenie strukturalne – pokazuje, że proces przebudzenia jest możliwy, ale wymaga konkretnego, namacalnego wstrząsu.
W tej narracji obecne stulecie ma być stuleciem końca Amerykańskiego Imperium, którego cały żywot zamknie się w mniej niż stu latach, od 1946 do prawdopodobnie 2033 roku. Pojęciem klucz staje się tu „Czwarty Zwrot” (Fourth Turning) – cykliczna teoria zakładająca, że schyłkowe lata epoki zawsze znaczone są rozlewem krwi. Złośliwi miliarderzy mają w tym czasie maksymalizować mistyfikacje, by pomnażać bogactwo i wprowadzić technokratyczny gułag oparty na sztucznej inteligencji, w którym masy są jedynie pionkami w „obłąkanej grze w Ryzyko”.
CYNICZNYM OKIEM: Amerykański sen okazał się timeshare’em sprzedanym przez tych samych ludzi, którzy później pobierają opłatę za sprzątanie. Klienci wciąż się logują, choć budynek już płonie.
Autor sięga po Edwarda Bernaysa i jego „Propagandę” z 1928 roku, gdzie ojciec public relations otwartym tekstem opisał istnienie „niewidzialnego rządu” manipulującego nawykami i opiniami mas. Bernays pisał, że jesteśmy rządzeni, nasze umysły kształtowane, gusta formowane, a idee sugerowane przez ludzi, o których nigdy nie słyszeliśmy. Sto lat temu manipulatorzy dysponowali jedynie gazetami i radiem – dziś, jak ironizuje autor, „przekonanie dzisiejszego, masowo otumanionego społeczeństwa jest jak zabranie dziecku cukierka”.
Punktem zwrotnym tej akceleracji oszustw ma być wedle tekstu zamach z 11 września 2001 roku, opisywany jako „wewnętrzna robota, prawdopodobnie we współpracy z Izraelem”. Według autora wydarzenie to zapoczątkowało dwie dekady wojen, dziesiątki bilionów dolarów długu, państwo inwigilacji wprowadzone ustawą Patriot Act, stuprocentowy wzrost inflacji oraz serię baniek finansowych. Wszystko po to, by wciągnąć masy w niewolnictwo długu konsumenckiego wobec „bankowego kabały z Wall Street”.
Eksperci, którzy są mordercami, i naukowcy, którzy są szarlatanami
Sagan obawiał się, że amerykańskie szkoły publiczne staną się centrami indoktrynacji celebrującymi ignorancję, a społeczeństwo straci zdolność do krytycznego myślenia. Tekst nazywa wprost cały zestaw osób uznawanych publicznie za autorytety – Fauci, Birx i Gates mają być „masowymi mordercami”, Musk, Karp, Altman i Thiel „naciągaczami”, a Soros, Adelson i Hoffman „pretensjonalnymi zdrajcami ludzkości o totalitarnych umysłach”. Lista to celowy policzek wymierzony w ikoniczne nazwiska współczesnej technokracji i filantropii.
Mistyfikacja covidowa pełni rolę modelowego przykładu – fałszywa pandemia z miliardową kampanią marketingową, całodobowa medialna propaganda strachu, kłamstwa o przypadkach i zgonach. Autor zarzuca także zabijanie pacjentów remdesivirem i respiratorami przy jednoczesnym płaceniu szpitalom za każdy zgon, tłumienie informacji o iwermektynie i hydroksychlorochinie oraz wmuszanie „toksycznej terapii genowej, a nie szczepionki” miliardom ludzi traktowanych jak króliki doświadczalne. „Pomimo realnych naukowych dowodów na to, że te zastrzyki zabijały ludzi” – argumentuje tekst – większość zaszczepionych woli pozostać oszukanymi, bo prawda o własnej uległości jest zbyt bolesna.
Tekst sięga po George’a Orwella i jego „Rok 1984”, przywołując słynny obraz buta depczącego ludzką twarz – wiecznie. Według autora świat przechodzi właśnie od miękkiego totalitaryzmu Huxleya, w którym masy nauczyły się kochać swoje poddaństwo, do twardego totalitaryzmu Orwella opartego na centrach danych sztucznej inteligencji. Centra te mają być kręgosłupem i mechanizmem wymuszającym posłuszeństwo w autorytarnej, dystopijnej przyszłości.
CYNICZNYM OKIEM: Reklamują to jako rewolucję technologiczną, ale to po prostu remont więzienia – z lepszymi kamerami, drogimi rachunkami za prąd i obowiązkową subskrypcją na własne kajdany.
Liczbowy szkielet diagnozy jest równie ponury jak retoryka. Niespłacalny dług publiczny przekraczający 39 bilionów dolarów oraz niepokryte zobowiązania z tytułu opieki społecznej powyżej 200 bilionów dolarów gwarantują – zdaniem autora – rządowy krach finansowy. Zadłużenie z tytułu kart kredytowych, kredytów hipotecznych, pożyczek samochodowych i studenckich bije rekordy wszech czasów, a niespłacalność rośnie w lawinowym tempie. Tymczasem przeciętny naiwniak kupuje akcje na historycznych szczytach, sztuczna inteligencja zabiera mu pracę, inflacja szybuje, a kraj przegrywa wojnę.
Trump jako największa mistyfikacja i kolekcja niedotrzymanych obietnic
Obecna prezydentura Trumpa zostaje określona w tekście jako „największa mistyfikacja ze wszystkich”. Jego hasło „Make America Great” przekonało miliony, ale ogromna część wyborców oddała głos wyłącznie dlatego, że kontrkandydatka była opisywana jako „rżąca jak hiena prostytutka o ilorazie inteligencji 75” i alternatywą absolutnie nieakceptowalną. Praktycznie wszystko, co Trump obiecał zrobić, okazało się według autora kłamstwem, a jego skrajny narcyzm został idealnie opisany przez Sama Vaknina.
Sam Trump miał w niedawnej wypowiedzi przyznać, jak niewiele obchodzi go kondycja finansowa zwykłych Amerykanów. „Nie myślę o sytuacji finansowej Amerykanów, o nikim nie myślę” – oświadczył prezydent w cytacie przytaczanym przez autora jako dowód jego psychologicznego portretu.
Lista niespełnionych obietnic jest długa i zostaje wyliczona z prokuratorską drobiazgowością. Trump miał zakończyć wojnę na Ukrainie w tydzień, utrzymać kraj z dala od wojen na Bliskim Wschodzie, zmniejszyć deficyt, zredukować marnotrawstwo rządowe przez DOGE, sprowadzić cenę benzyny do dwóch dolarów za galon i przywrócić produkcję cłami. Miał też ujawnić wszystkie akta Epsteina, deportować wszystkich nielegalnych przybyszów, postawić przed sądem wrogów politycznych, zabezpieczyć przyszłe wybory oraz rozdać czeki z DOGE i z ceł.
Każda z tych obietnic, zdaniem autora, padła. Ruch MAGA, opisany jako „NPC”, odrzuca jednak wszelkie dowody oszustwa – jest, w terminologii Sagana, usidlony. Dla tych, którzy widzieli w Trumpie zbawcę, przyznanie się do bycia oszukanym jest po prostu zbyt bolesne. Im starszy się staję – przyznaje autor – tym mniej jestem pewien, kto naprawdę odpowiada za to szaleństwo, i tym chętniej zakładam najgorszy możliwy scenariusz przy każdej inscenizacji.
Centralna hipoteza brzmi: dystopijny koszmar zapoczątkowany przez Trumpa na początku 2026 roku wiąże się z aktami Epsteina oraz szantażowaniem przez Izrael prezydenta, polityków obu partii i miliarderów. Tekst wymienia konkretne ślady tego mechanizmu – porywanie zagranicznych prezydentów, groźby inwazji na Grenlandię i Kubę, odwrócenie się od patriotów „America First” jak Massie, MTG i Carlson, oraz bratanie się ze stronnikami opcji „Israel First” jak Levin, Loomer i Huckabee. Dodatkowo eskalacja wojny zastępczej na Ukrainie i pójście na wojnę z Iranem pod „fałszywym pretekstem” dwóch tygodni do bomby atomowej miały uruchomić katastrofalną sekwencję.
Otwarte więzienie, centra danych i ostatnia gniewna mniejszość
Autor cytuje obszernie post użytkownika MW4Liberty z platformy X, w którym Ameryka zostaje określona jako „więzienie na otwartym powietrzu”, zamieszkane przez „niewolników długu wobec bankierów centralnych, którzy fałszują nasze pieniądze”. Wpis oskarża rządzących o czczenie Baala, pedofilię i handel dziećmi oraz duszami, a obywateli o eksplodowanie w obronie własnych kajdan przy każdej próbie zakwestionowania wojny.
Frank Zappa dostarcza ostatecznej metafory tej diagnozy. „Iluzja wolności będzie trwać tak długo, jak długo opłacalne będzie jej utrzymywanie. W momencie, gdy iluzja stanie się zbyt droga w utrzymaniu, po prostu zdejmą dekoracje, zaciągną kurtyny, odsuną stoły i krzesła, a wy zobaczycie ceglaną ścianę z tyłu teatru” – cytuje muzyka autor. Centra danych mają być właśnie tą ceglaną ścianą.
Jeszcze na początku 2026 roku ledwo o nich słyszano. Teraz – alarmuje tekst – panuje szał na ich planowanie, ponieważ wymagają one więcej energii elektrycznej i wody, niż istnieje obecnie na planecie. To dlatego, twierdzi autor, mistyfikacja klimatyczna została nagle porzucona – nie pasowała do nowej narracji o centrach inwigilacji. Mają one umożliwić technologiczną kontrolę globalnej populacji poprzez permanentną inwigilację, panowanie nad aktywami finansowymi, systemy oceny społecznej oparte na posłuszeństwie i możliwość zrujnowania komuś życia jednym naciśnięciem przycisku.
Pojawia się jednak nuta nadziei. Istnieje, według tekstu, „niestrudzona, gniewna mniejszość mężczyzn i kobiet”, którzy wciąż wierzą w przekonanie Samuela Adamsa o pokonaniu sił zła poprzez rozpalanie ognisk wolności w ludzkich umysłach. Autor zalicza siebie do tego małego klubu i twierdzi, że to właśnie ta mniejszość jest powodem, dla którego elity przyspieszają swoje plany – boją się, bo to one są mniejszością udającą większość. Przebudzenie ogromnej większości oszukanych głupców z samowywołanego letargu jest, zdaniem tekstu, niemożliwe – będą musieli doświadczyć „bankietu konsekwencji na miarę sceny Czerwonego Wesela z Gry o Tron”, zanim rzeczywistość do nich dotrze.
Konkluzja jest prosta i twarda: wybór sprowadza się do potulnej akceptacji technologicznego uwięzienia albo walki przy użyciu wszelkich dostępnych środków. Tak właśnie – kończy autor, parafrazując teorię cykli historycznych – toczą się Czwarte Zwroty, a życzenie powodzenia i błogosławieństwa Boga zamyka tekst jak modlitwę przed bitwą. Pytanie, na które każdy czytelnik musi odpowiedzieć sam, brzmi: czy potrafi jeszcze odróżnić to, co przynosi dobre samopoczucie, od tego, co jest prawdą – bo właśnie przed tym osunięciem w zabobon i ciemność, niemal bezwiednym, ostrzegał Sagan trzy dekady temu.
