280 milionów migrantów na świecie. USA goszczą co szóstego z nich

Globalna migracja gwałtownie wzrosła w ciągu ostatnich trzech dekad i wyraźnie zmieniła strukturę miejsc zamieszkania oraz pracy ludzi na całym świecie. Obecnie ponad 280 milionów osób żyje poza krajem swojego urodzenia, a rosnąca część tej populacji koncentruje się w niewielkiej liczbie krajów docelowych. Zestawienie opracowane na podstawie danych UN DESA International Migrant Stock 2024 porównuje państwa o największej populacji migrantów w roku 1990 oraz 2024, ujawniając niesłabnącą dominację Stanów Zjednoczonych, a także szybki wzrost Europy i Bliskiego Wschodu jako kluczowych ośrodków migracyjnych.

Stany Zjednoczone pozostają niekwestionowanym liderem zestawienia, z 52,4 milionami migrantów w 2024 roku. Goszczą one niemal co szóstego migranta na świecie, czyli więcej niż kolejne trzy kraje razem wzięte, co odzwierciedla dekady imigracji napędzanej możliwościami ekonomicznymi, edukacją oraz łączeniem rodzin. W porównaniu z poziomem 23,3 miliona z 1990 roku populacja migrantów w USA podwoiła się z nawiązką, wbrew zmieniającym się politykom kolejnych administracji.

Jak Europa stała się magnesem migracyjnym?

Europa odnotowała jeden z najszybszych wzrostów populacji migrantów od 1990 roku, co wyraźnie widać w statystykach. W Hiszpanii populacja migrantów wzrosła niemal pięciokrotnie, podczas gdy we Włoszech i Wielkiej Brytanii w przybliżeniu się potroiła. Niemcy z poziomu niespełna 7 milionów osób w 1990 roku awansowały do 16,75 miliona, zajmując dziś drugie miejsce w globalnym rankingu.

Decydujący wpływ na te zmiany ma struktura instytucjonalna kontynentu. System otwartych granic Unii Europejskiej ułatwił migrację wewnątrz regionu, a jednocześnie wzrosła migracja zewnętrzna napędzana popytem na siłę roboczą oraz czynnikami geopolitycznymi. Francja awansowała na piąte miejsce z 9,2 miliona migrantów, a Hiszpania znalazła się na szóstej pozycji z niemal 8,9 miliona przybyszów.

Równolegle z dnem zestawienia przeszły dawne potęgi migracyjne dawnego bloku wschodniego. Rosja spadła z drugiego miejsca w 1990 roku, gdy gościła 11,5 miliona migrantów, na dziesiątą pozycję z wynikiem 7,6 miliona, a Ukraina obniżyła swoją populację migrantów z niemal 6,9 miliona do około 5 milionów.

CYNICZNYM OKIEM: Świat opowiada się za otwartością, dopóki ktoś nie zapuka do drzwi. Niemcy potroiły liczbę migrantów, Hiszpania ją upięcioktrotniła, a klasa polityczna nadal udaje, że dyskutuje, czy to w ogóle wypada.

Czy państwa Zatoki Perskiej budują nową klasę migrantów?

Inaczej niż w gospodarkach zachodnich, migracja do krajów takich jak Arabia Saudyjska i Zjednoczone Emiraty Arabskie jest w dużej mierze napędzana czystym popytem na zagraniczną siłę roboczą. Arabia Saudyjska awansowała z ósmego miejsca w 1990 roku do trzeciej pozycji z 13,7 miliona migrantów, a Zjednoczone Emiraty Arabskie znalazły się w pierwszej dziesiątce z wynikiem ponad 8,1 miliona osób.

Charakter tej migracji wyraźnie różni się jednak od modeli zachodnich. Migranci często stanowią większość siły roboczej w państwach Zatoki Perskiej, mają jednak ograniczone możliwości uzyskania stałego pobytu, a ich obecność koncentruje się w sektorze budowlanym, pomocy domowej oraz branżach usługowych. Dotyczy to także Kuwejtu, który z 3,3 miliona migrantów zamknął pierwszą dwudziestkę globalnego zestawienia.

Cały obraz uzupełniają mniej oczywiste pozycje rankingu, pokazujące głębsze przesunięcia geograficzne. Turcja awansowała do pierwszej dwunastki z wynikiem ponad 7 milionów, a Jordania znalazła się na trzynastej pozycji z 5,3 miliona migrantów, co odzwierciedla skutki konfliktów regionalnych. Indie i Pakistan, dawni liderzy zestawienia z lat dziewięćdziesiątych, spadły dziś poza pierwszą dziesiątkę, ustępując miejsca państwom o silniejszej gospodarce lub wyraźniejszym popycie na pracowników z zagranicy.